Gitar olsa çalardım şimdi

Günümüz Türk insanlarının kazanmaları gereken bi savaşları, korumaları gereken namusları falan olmadığından kendilerini müzik konusunda çok geliştirmişlerdir. Erkek fertlerimizin tümü gitar çalabilmekte, çalmayanlara hayvan gözüyle bakılmaktadır. Benim yolda yürürken gitar çalmayan bi erkek gördüğümde "Oha, oha bukalemuna bak!" dediğim çok olmuştur.

Bu şartlar altında yaşayan günümüz bağyanlarının da haliyle, tercih yapması güçleşmiş, iyi gitar çalmakla kötü gitar çalmak arasındaki farkı anlamak için önce gitarın tel sayısını, sonra tellerin çıkardığı sesleri, gitar çalan bireyin eline gitar alırken ilk nereye bakması gerektiğini öğrenmesi dolayısıyla az çok müzik bilgisi alması gerekmiştir. Ancak bağyanlar bu kez de, doğalarına pek uygun olmayan öğrenme eyleminin belirtilerini üzerlerinden bi türlü atamamış, vurdurup şutlanmaktan kurtulamamıştır.

Ancak konumuz bu değil. Konumuz, henüz davulla piyanonun, kemanla flütün, insan sesiyle basgitarın arasındaki farkı anlayamayan naçiz bünyemin habire maruz kalmak zorunda bırakıldığı cover, perküsyon, geçiş, giriş, gelişme, sonuç hatta rock metal caz kavramlarının etkisiyle habire sarsılışı, dolayısıyla huzura eremeyişi, hayatının olağan seyrini sürdüremeyişidir.

İnsanlığın büyük bi kısmı pek çok konuda "Ben annamam abi" deyince bişi yapmazken "Nee ben duymadım şarkı mı bitti, ee devam ediyo, bu başka şarkı mı? haaa.." diince ben, E.T. nin gaydırıgubbak cemileyle ilgili yorumunu duymuşcasına gözünü kocaman açan insanları esefle kınarım. Bacağından sallandırırım.

estafirildak, 17.09.2004